Advertisement
Czerwiec 2014
P W Ś C P S N
« Maj   Lip »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
  • Rozwinięty kapitalizm

    W stadium rozwiniętego kapitalizmu wolnokonkurencyjnego czynnik poziomu sił wytwórczych nie limitował już wysokości stopy aku­mulacji. Wraz z osiągnięciem stosunkowo wysokiego poziomu produkcji i dochodu (na jednego mieszkańca) stopa akumulacji mogła na ogół osią­gać optymalną wysokość. Optymalną, tzn. taką, która zapewniałaby za­trudnienie całego przyrostu siły roboczej …Read More »
  • Kredyt dla firm bez zaświadczeń – kiedy pilnie potrzebujesz gotówki

    Przedsiębiorcy prowadzący własną działalność gospodarczą nierzadko muszą radzić sobie z problemami finansowymi, które pojawiają się niezależnie od nich. Przykładem takiej sytuacji może być np. spóźniający się ze spłatą zobowiązań kontrahent, co uniemożliwia zakup materiałów niezbędnych do produkcji, uiszczenie opłat w ZUS lub US albo zachowanie …Read More »
  • Społeczne skutki bezrobocia

    Bezrobocie to nie tylko problemy natury ekonomicznej. Wiadomo, że brak pracy to także kłopoty finansowe dla państwa bowiem wiąże się to z zasiłkami oraz ze spadkiem dochodu państwa bowiem spada płynności konsumencka. Ludzie mniej kupują i nie płacą podatków. Jednak bezrobocie to przede wszystkim ludzkie …Read More »

Kryzysy ekonomiczne

Kryzysy ekonomiczne rozwiązywały czasowo nabrzmiałe sprzeczności gospodarki kapitalistycznej. Ich koszty ponosiły przede wszystkim milio­nowe masy ludzi pracy, opłacając je ogromem wyrzeczeń i cierpień, spadkiem stopy życiowej, a znaczna ich część —głodem i nędzą. Ciężary kryzysu ponosiły także masy drobnomieszczaństwa i rzemieślników. Wie­le drobnych i średnich przedsiębiorstw kapitalistycznych popadało w ru­inę, ogłaszając bankructwo. Duże i wielkie firmy, choć też ponosiły stra­ty, z reguły miały jednak siłę, by przetrwać zły okres Kryzysy gospodarcze w miarę rozwoju kapitalizmu nabierały ostrości, stawały .się głębsze i dłuższe (choć nie było to absolutną regułą). Jak powiedzieliśmy, ich apogeum był, jak dotychczas, wielki kryzys lat trzy­dziestych. Po II wojnie światowej kryzysy miały znacznie łagodniejszy przebieg. Dopiero lata siedemdziesiąte i następne przyniosły ich nasile­nie, tak że pod niektórymi względami (np. rozmiarów bezrobocia) przy­pominają one wielki kryzys. Szczególnie ostre kryzysy pojawiają się w długich okresach i są, jak wykażemy dalej, częścią składową kryzysów strukturalnych^ które mają inny charakter, różnią się od „normalnych” periodycznych kryzysów ekonomicznych (zwanych też koniunkturalnymi). W analizie prawidłowości rozwoju gospodarki kapitalistycznej jej głów­ny podmiot, ludzie pracy i ich sytuacja ekonomiczna, pozostawali jak gdyby w jej cieniu.

Comments are closed.